นีดเดิลพอยต์ กับ ครอสสติทช์: ต่างกันอย่างไร?

ผ้าแคนวาสสำหรับนีดเดิลพอยต์ขายตามจำนวนตา (mesh count) — 10, 13, 14 หรือ 18 รูต่อนิ้ว — และแข็งพอที่จะคงรูปได้โดยไม่ต้องขึงสะดึง แคนวาสแบบโมโน (mono) เป็นผ้าทอเส้นเดี่ยวธรรมดาที่เหมาะกับงานส่วนใหญ่ ส่วนแคนวาสแบบอินเตอร์ล็อก (interlock) ล็อกเส้นด้ายไว้ที่ทุกจุดตัด จึงไม่ลุ่ยหรือบิดเบี้ยวเมื่อต้องตัดชิดชิ้นงาน เช่น ของประดับชิ้นเล็กหรือเข็มขัด ผ้าครอสสติทช์นั้นนุ่มกว่ามาก: ผ้าไอด้ามีให้เลือก 11, 14, 16 และ 18 เคาท์ ส่วนผ้าทอเสมอกัน (evenweave) หรือลินินมี 28 และ 32 เคาท์ ซึ่งปักคร่อมสองเส้น จึงได้ฝีเข็มขนาดเดียวกับผ้าไอด้า 14 และ 16 เคาท์

เส้นด้ายเลือกตามผ้า นีดเดิลพอยต์บนแคนวาส 13 หรือ 14 ตาใช้ไหมทาเพสทรี (tapestry wool) หรือไหมพรมเพอร์เซียน 3 เส้น บน 18 ตาใช้ไหมเพอร์เซียน 1 หรือ 2 เส้น หรือไหมปักฝ้ายครบทั้ง 6 เส้น ครอสสติทช์บนผ้าไอด้า 14 เคาท์ใช้ไหมปักฝ้าย 6 เส้นอย่าง DMC แบ่งมาปัก 2 เส้น บน 11 เคาท์ใช้ 3 เส้น บน 18 เคาท์ใช้ 1 เส้น เพราะนีดเดิลพอยต์ปักปิดทุกรูและใช้เส้นใยที่หนักกว่า ชิ้นงานนีดเดิลพอยต์จึงกินเส้นใยราวสองถึงสามเท่าของงานครอสสติทช์ที่มีจำนวนฝีเข็มเท่ากัน — ส่วนต่างของราคาส่วนใหญ่มาจากตรงนี้เอง

ลองดูผังขนาด 100×100: หนึ่งหมื่นฝีเข็ม ในครอสสติทช์บนผ้า 14 เคาท์ นั่นคือจัตุรัสด้าน 7 นิ้ว และถ้าลายมีพื้นหลังเป็นผ้าเปล่า คุณจะปักเฉพาะตัวลวดลาย — บ่อยครั้งแค่ครึ่งตาราง ในนีดเดิลพอยต์บนแคนวาส 14 ตา ก็เป็นจัตุรัส 7 นิ้วเท่ากัน แต่ทุกรูถูกปักหมด รวมพื้นหลังด้วย และฝีเข็ม tent แต่ละฝีเป็นเส้นทแยงเส้นเดียวแทนที่จะเป็นสองเส้น นักปักส่วนใหญ่ปักครอสสติทช์ได้ราว 150 ถึง 250 ฝีเข็มต่อชั่วโมงด้วยไหม 2 เส้น และปักฝีเข็ม tent ได้ในอัตราใกล้เคียงกัน งานนีดเดิลพอยต์ที่ปักเต็มผืนจึงใช้เวลาพอ ๆ กับครอสสติทช์ที่ปักเต็มผืน และนานกว่าครอสสติทช์ที่เว้นพื้นหลังไว้อย่างเห็นได้ชัด

ในด้านวัสดุ ครอสสติทช์ 100×100 ใช้ผ้าไอด้าขนาด fat quarter หนึ่งชิ้นกับไหมปักราวสิบถึงยี่สิบไจ ส่วนนีดเดิลพอยต์ขนาดเดียวกันใช้แคนวาสที่เผื่อขอบไว้สองนิ้ว และโดยทั่วไปใช้ไหมทาเพสทรียี่สิบถึงสี่สิบไจ รายการเส้นด้ายในไฟล์ส่งออกของ MakeBead ให้จำนวนฝีเข็มต่อสี ซึ่งเป็นตัวเลขที่คุณต้องใช้ในการประมาณทั้งสองแบบ: หารด้วยจำนวนฝีเข็มต่อไจของเส้นใยที่คุณวางแผนจะใช้ แล้วปัดขึ้น

ผังครอสสติทช์แบบนับช่องใช้เป็นผังนีดเดิลพอยต์ได้โดยไม่ต้องแก้อะไร: หนึ่งช่องคือหนึ่งฝีเข็มในทั้งสองงาน ความต่างอยู่ที่สิ่งที่คุณต้องเพิ่มเข้าไป นีดเดิลพอยต์ไม่มีพื้นหลังเปล่า ผังที่มีบริเวณสีขาว "ไม่ปัก" จึงต้องเลือกสีพื้นหลังและนับรวมเข้าไปด้วย และเพราะฝีเข็ม tent ทุกฝีเอียงไปทางเดียวกัน บริเวณสีเดียวขนาดใหญ่มักปักแบบ basketweave เพื่อไม่ให้แคนวาสบิดเบี้ยว — ซึ่งผังไม่ได้แสดงไว้ ผู้ปักต้องตัดสินใจเอง ในทางกลับกัน แคนวาสนีดเดิลพอยต์ที่ลงสีไว้ (painted canvas) ไม่มีผังเลย จึงต้องสร้างเวอร์ชันนับช่องขึ้นมาเอง — ถ่ายรูปแคนวาสแล้วผ่านโปรแกรมแปลงครอสสติทช์ คุณจะได้ผังสัญลักษณ์ภายในบ่ายเดียว

สัญลักษณ์สำคัญกับนีดเดิลพอยต์มากกว่าครอสสติทช์ เพราะสีของไหมพรมอยู่ใกล้กันมากกว่าฝ้าย และตาของแคนวาสก็หยาบกว่า: เปิดสัญลักษณ์ก่อนสั่งพิมพ์ และจำกัดจานสีไว้ที่จำนวนสีไหมพรมที่คุณแยกออกจริง ๆ ใต้แสงโคมไฟ — สิบห้าสีก็เหลือเฟือสำหรับงานส่วนใหญ่