โปรแกรมวาดพิกเซลอาร์ตฟรี — วาดพิกเซลอาร์ตจากศูนย์

ขนาดของพิกเซลอาร์ตเป็นธรรมเนียมที่ตกทอดกันมา และธรรมเนียมเหล่านี้มีอยู่เพราะมันใช้ได้ผลจริง 16×16 คือขนาดไทล์และสไปรต์แบบคลาสสิก — ตัวละครยุค NES ไอคอนไอเทมใน Minecraft หรือ favicon ของเว็บไซต์ 32×32 ให้ตัวละครมีใบหน้าและท่าทาง 64×64 เหมาะกับภาพบุคคลหรือศัตรูที่มีรายละเอียด ส่วน 100×100 คือฉากทั้งฉาก เลือกขนาดที่ตรงกับจุดประสงค์ของงาน เพราะสไปรต์ที่วาดที่ 64×64 แล้วย่อลงเหลือ 16×16 จะเละเป็นก้อน ส่วนไอคอน 16×16 ที่ขยายขึ้นก็เป็นแค่ 16×16 ที่ตัวใหญ่ขึ้นเท่านั้น

ตัดสินใจก่อนลงมือวาด การปรับขนาดทีหลังจะรักษาพิกเซลไว้ก็จริง แต่ไม่รักษาองค์ประกอบภาพ: ตัวละครที่เคยเต็มกรอบ 32×32 จะกลายเป็นตัวจิ๋วอยู่มุมหนึ่งของกรอบ 64×64 ถ้าคุณกำลังวาดเป็นชุด — ไทล์เซ็ต แพ็กไอคอน หรือปาร์ตี้ตัวละคร — ให้กำหนดขนาดผ้าใบเดียวสำหรับทั้งชุดและวาดทุกชิ้นบนขนาดนั้น เพื่อให้ทุกชิ้นวางเคียงกันในสเกลเดียวกันได้ทั้งในเกมและบนหน้ากระดาษ

พาเลต 256 สีคือเมนูให้เลือก ไม่ใช่เป้าหมายที่ต้องใช้ให้ครบ สไปรต์ที่เสร็จสมบูรณ์ส่วนใหญ่ใช้เพียง 8 ถึง 16 สี จัดเป็นชุดไล่ระดับ (ramp): วัสดุหนึ่งอย่างไล่จากเงาไปไฮไลต์ในสามถึงห้าขั้น สิ่งที่แยกพิกเซลอาร์ตที่ดีออกจากพิกเซลอาร์ตที่แบนเรียบก็คือ ชุดไล่ระดับที่ดีไม่ได้แค่สว่างขึ้น — แต่เลื่อนเฉดสี (hue) ไปด้วย เงาเอนไปทางน้ำเงินหรือม่วง ไฮไลต์เอนไปทางเหลืองหรือส้ม ดังนั้นเงาของเสื้อสีแดงจึงเป็นแดงเข้มอมเย็น และไฮไลต์เป็นสีปะการังอมอุ่น แทนที่จะเป็นแค่แดงที่ชมพูขึ้น

สร้างชุดไล่ระดับก่อน แล้วค่อยวาด เลือกโทนกลางของวัสดุแต่ละอย่าง เลือกเงาและไฮไลต์ที่เลื่อนทั้งเฉดสีและความสว่าง แล้วพยายามใช้ชุดเดียวกันซ้ำกับหลายวัสดุ — สีเทาสามเฉดชุดเดียวกันเป็นได้ทั้งเกราะ หิน และก้อนเมฆ เมื่อใดที่สีสองสีในสไปรต์ใกล้กันจนต้องซูมเข้าไปถึงจะแยกออก แสดงว่าหนึ่งในนั้นไม่ได้ทำหน้าที่อะไรเลย

เส้นทแยงในพิกเซลอาร์ตคือขั้นบันได และสายตาจะอ่านขั้นบันไดเป็นเส้นเรียบก็ต่อเมื่อขั้นทุกขั้นสม่ำเสมอ เส้น 45° คือหนึ่งพิกเซลต่อขั้น เส้นที่ลาดกว่านั้นจะเป็นช่วงยาวสอง สาม หรือสี่พิกเซล — และทุกช่วงต้องยาวเท่ากัน ไม่เช่นนั้นเส้นจะดูงอ ข้อผิดพลาดคลาสสิกคือมุมที่เส้นสองเส้นมาบรรจบกันแล้วเหลือพิกเซลซ้อนกัน ลบพิกเซลเกินนั้นออก มุมจะคมขึ้นทันที วาดด้วยปากกาความกว้างหนึ่งพิกเซลและซูมออกบ่อย ๆ รอยหยัก (jaggies) ที่ซ่อนตัวตอนซูม 8× จะโผล่มาให้เห็นตอน 1×

การไล่สีแบบจุด (dithering) — ลายตารางหมากรุกของสีสองสี — คือวิธีที่พิกเซลอาร์ตหลอกตาให้เห็นสีที่สามและการไล่เฉดจากพาเลตที่จำกัด ตารางหมากรุก 50% ระหว่างสองขั้นของชุดไล่ระดับจะอ่านเป็นขั้นที่อยู่ตรงกลาง ส่วนลายที่โปร่งกว่านั้นจะอ่านเป็นการเปลี่ยนผ่านที่นุ่มนวลกว่า ใช้กับท้องฟ้า เงาบนพื้นผิวกว้าง และโลหะ แต่อย่าใช้กับสไปรต์ขนาดเล็ก เพราะที่ 16×16 ลายหมากรุกจะดูเป็นแค่สัญญาณรบกวน

งานของคุณจะถูกมองในขนาดจริง หรือขนาดที่คูณด้วยจำนวนเต็ม ไม่ใช่ที่ระดับซูมที่คุณใช้วาด ให้ปิดเส้นตารางแล้วมองผ้าใบทั้งผืนทุก ๆ สองสามนาที หรือดีกว่านั้นคือหรี่ตามอง ถ้าท่าทาง วัตถุ หรือตัวอักษรยังอ่านออกแม้รายละเอียดจะเบลอไป แสดงว่าเงาทึบ (silhouette) ถูกต้องแล้ว ถ้าอ่านไม่ออก การลงแสงเงาแค่ไหนก็ช่วยไม่ได้ — แก้เส้นรอบนอกก่อน

เส้นขอบหนาหนึ่งพิกเซลที่ใช้สีเข้มกว่าสีพื้นของวัตถุ (ไม่ใช่สีดำ) จะทำให้สไปรต์อ่านออกบนพื้นหลังทุกแบบ เส้นขอบสีดำล้วนใช้ได้บนพื้นหลังสว่างแต่จะหายไปบนพื้นหลังมืด ส่วนเส้นขอบแบบเลือกเฉพาะที่ — เข้มตรงด้านที่หันออกจากแสง อ่อนลงตรงด้านที่รับแสง — คือเทคนิคที่พิกเซลอาร์ตสมัยใหม่ส่วนใหญ่ใช้ และเมื่อคุณสร้างชุดไล่ระดับไว้แล้ว ก็เหลือแค่ใช้ปากกาคลิกเฉดที่ถูกต้อง

การส่งออก PNG จะเขียนพิกเซลภาพหนึ่งพิกเซลต่อหนึ่งช่องบนผ้าใบโดยไม่มีการเกลี่ยใด ๆ ซึ่งคือสิ่งที่เกมเอนจินต้องการพอดี สิ่งที่ยังทำให้ภาพเบลอได้คือขั้นตอนถัดไป: การปรับขนาด ให้ขยายพิกเซลอาร์ตด้วยจำนวนเต็มเท่านั้น — 2×, 3×, 4× — ด้วยการประมาณค่าแบบ nearest-neighbour ใน Unity คือตั้ง Filter Mode เป็น Point และ Compression เป็น None ที่ texture ใน Godot คือตั้ง texture filter เป็น Nearest ในเบราว์เซอร์คือ image-rendering: pixelated การขยาย 150% หรือการรีแซมเปิลแบบ bilinear ใด ๆ จะทำให้ทุกขอบที่คุณวาดนุ่มลง

ช่องที่คุณปล่อยว่างไว้จะส่งออกเป็นโปร่งใส สไปรต์จึงไม่ต้องมีสีพื้นหลังเลย ถ้างานจะไปอยู่บนหน้าเว็บหรือในเอกสารแทนที่จะเป็นเกม ให้ส่งออกที่ขนาดผ้าใบแล้วปล่อยให้หน้าเว็บขยายเอง หรือส่งออกครั้งเดียวที่ 4× สำหรับงานพิมพ์ — อย่าปรับขนาด PNG ในโปรแกรมแต่งรูปด้วยค่าตั้งต้นของมันเด็ดขาด