โปรแกรมออกแบบลายปักครอสติชฟรี — วาดผังลายของคุณเอง

ผ้าไอด้าขายกันตามเคาท์ — จำนวนฝีเข็มต่อหนึ่งนิ้ว — และเคาท์นี่เองที่แปลงผังบนหน้าจอให้กลายเป็นขนาดจริง ผังขนาด 50×70 บนผ้าไอด้า 14 เคาท์ จะได้งานประมาณ 3.6 × 5 นิ้ว (9 × 12.7 ซม.) ผังเดียวกันบนผ้า 11 เคาท์ขยายเป็น 4.5 × 6.4 นิ้ว และบนผ้า 18 เคาท์หดลงเหลือ 2.8 × 3.9 นิ้ว สูตรง่าย ๆ คือเอาจำนวนฝีเข็มหารด้วยเคาท์ของผ้า ก็จะได้พื้นที่ที่ปักจริง — ตัวผังไม่เปลี่ยนแม้แต่ช่องเดียว สิ่งที่เปลี่ยนคือผ้าที่อยู่ข้างใต้เท่านั้น

ตัดผ้าให้ใหญ่กว่าตัวลายเสมอ ร้านใส่กรอบต้องการขอบผ้าเปล่าที่ไม่ได้ปักประมาณ 2–3 นิ้ว (5–8 ซม.) รอบทุกด้าน ดังนั้นลาย 50×70 บนผ้า 14 เคาท์จึงต้องใช้ผ้าไอด้าราว 10 × 11 นิ้ว ไม่ใช่ 4 × 5 นิ้ว การตัดสินใจเรื่องเคาท์ของผ้าตั้งแต่ตอนที่ตารางยังว่างเปล่า คือสิ่งที่ป้องกันไม่ให้ผัง "เล็ก ๆ" กลายเป็นงานจิ๋วจนมองไม่เห็นรายละเอียด — หรือภาพติดผนังกลายเป็นงานที่ต้องปักถึง 40 ชั่วโมงบนผ้า 11 เคาท์

ไหมปักฝ้าย 6 เส้นอย่าง DMC ขายเป็นไจ ไจละ 8 เมตร นักปักส่วนใหญ่ปักผ้า 14 เคาท์ด้วยไหม 2 เส้น หมายความว่าไหมหนึ่งไจแบ่งได้เป็นไหมพับสองสามความยาว เมื่อปักแบบนี้ ไหมหนึ่งไจจะปักกากบาทเต็มได้ราว 1,200 ถึง 1,800 ฝีเข็ม ขึ้นอยู่กับความตึงของมือคุณและการลากไหมข้ามด้านหลังมากน้อยแค่ไหน รายการไหมในไฟล์ PDF ที่ส่งออกจะบอกจำนวนฝีเข็มที่แน่นอนของรหัส DMC แต่ละสี: เอาตัวเลขนั้นหารด้วยประมาณ 1,500 แล้วปัดขึ้น ก็จะได้จำนวนไจที่ต้องซื้อ — โดยสีไหนที่ใช้ไม่ถึงสองสามร้อยฝีเข็มก็ยังต้องซื้อหนึ่งไจเต็มอยู่ดี

ประเด็นสุดท้ายนี่แหละที่ทำให้จำนวนสีในพาเลตสำคัญกว่าที่คิด สีที่ใช้แค่ 30 ฝีเข็มก็ยังต้องมีไจของตัวเอง สัญลักษณ์ของตัวเอง และการเปลี่ยนเข็มอีกหนึ่งครั้ง ก่อนส่งออก ให้ไล่ดูรายการไหมหาสีที่มีจำนวนน้อยนิด แล้วถามตัวเองว่าเฉดข้างเคียงรับหน้าที่แทนได้ไหม เครื่องมือหลอดดูดสีจะบอกว่าฝีเข็มนั้นเป็นสีอะไรอยู่ ส่วนเครื่องมือถังสีจะแทนที่ทั้งบริเวณให้ในคลิกเดียว

ข้อความคือเหตุผลอันดับหนึ่งที่คนเลือกวาดผังเองแทนการแปลงจากรูปถ่าย และข้อความก็มีกฎเรื่องขนาดของตัวเอง ตัวอักษรสูง 5 ฝีเข็มคือขนาดเล็กที่สุดที่ยังอ่านออก 7 ฝีเข็มคือขนาดใช้งานทั่วไปสำหรับชื่อและวันที่ ส่วน 9 ถึง 11 ฝีเข็มเหมาะกับคำพาดหัว เว้นคอลัมน์ว่างหนึ่งคอลัมน์ระหว่างตัวอักษร และสองถึงสามคอลัมน์ระหว่างคำ ตัวอักษรที่เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดอ่านง่ายกว่าแบบผสมตัวเล็กเมื่ออยู่ในขนาดเล็ก

เส้นขอบและรายละเอียดเล็ก ๆ ในงานที่เสร็จแล้วมักเป็นฝีเข็มแบ็กสติทช์ ไม่ใช่กากบาทเต็ม: ไหมเส้นเดียวสีเข้มกว่า ปักไล่ตามเส้นตารางหลังจากปักกากบาททั้งหมดเสร็จ ให้วาดตัวอักษรบนตารางก่อน แล้วค่อยวางแผนว่าเส้นแบ็กสติทช์จะล้อมรอบตรงไหน — เส้นขอบไม่ใช่ช่องในตาราง จึงไม่กินพื้นที่ แต่มันเปลี่ยนสีที่คุณควรเลือกให้ตัวอักษรข้างใน

นักปักเริ่มจากตรงกลางผ้าแล้วปักออกไปด้านนอก เพราะนั่นคือทางเดียวที่จะมั่นใจได้ว่าลายจะอยู่กึ่งกลางพอดี ให้ออกแบบด้วยวิธีเดียวกัน: วางลวดลายหลักตรงกลางก่อน ตามด้วยขอบ แล้วค่อยเติมพื้นที่ระหว่างนั้น ผังที่ส่งออกจะมีเส้นหนาทุก ๆ 10 ฝีเข็มและลูกศรชี้ที่เส้นกึ่งกลาง ซึ่งเป็นจุดที่คุณใช้นับบนผ้าจริง

ขอบลายแบบสมมาตรวาดง่ายกว่าที่เห็น วาดมุมหนึ่งมุมและลายซ้ำของขอบหนึ่งช่วง แล้วใช้เครื่องมือเลือกพื้นที่คัดลอก พลิก และวางส่วนที่เหลือ ขอบที่สมมาตรจริง ๆ บนผังจะสมมาตรบนผ้าด้วย ส่วนขอบที่เพี้ยนไปหนึ่งฝีเข็มก็จะเพี้ยนไปหนึ่งฝีเข็มบนทุก ๆ ด้าน

ทำใหญ่เกินไป — 100×100 คือหนึ่งหมื่นฝีเข็ม ซึ่งที่ความเร็วสบาย ๆ 150–250 ฝีเข็มต่อชั่วโมง เท่ากับงาน 50 ชั่วโมง เลือกสีที่ใกล้กันจนต้องอาศัยสัญลักษณ์เท่านั้นถึงจะแยกออก แล้วดันสั่งพิมพ์โดยไม่เปิดสัญลักษณ์ ลืมตัดสินใจว่าจะปักพื้นหลังหรือปล่อยเป็นผ้าไอด้าเปล่า — ถ้าปักพื้นหลังด้วย จำนวนฝีเข็มจะเพิ่มขึ้นราวเท่าตัว และส่งออกโดยไม่ตรวจรายการไหม แล้วมารู้ตอนอยู่ที่ร้านว่าลายนี้ใช้ถึง 38 สี ทุกข้อที่ว่ามาแก้ได้ในสองนาทีบนตาราง แต่ใช้เวลานานมากบนผืนผ้า